cartolino
| cartolino | | |
| | ||||||||||||||
|
|
Het gebruik van de chromo als commercieel promotiemateriaal situeert zich in Parijs omstreeks 1850. In die tijd kwam Aristide Boucicaut de stichter en eigenaar van het warenhuis 'Au Bon Marché' op het idee de kinderen te lokken door hen een publicitaire kleurenprent aan te bieden. Het bleek toen reeds een schot in de roos. Al gauw volgden snel alle andere Parijse warenhuizen zijn voorbeeld. Zo zijn er chromo's gedrukt voor 'la belle jardinière' en 'la galerie lafayette' en zelfs van vele andere kleinere handelszaken. Later bracht de industriële revolutie nieuwe producten met zich mee welke men diende te promoten. We denken aan de opkomst van geconcentreerde melk, chocolade, vleesbouillon, soepen, cichorei, er nog veel andere producten. Al deze producten hadden hun commerciële ondersteuning nodig. De chromo's werden ook hier snel het publicitair materiaal bij uitstek om het product te promoten. De kleinhandel en de grote magazijnen beloonden hun trouwe klanten met een chromo. Deze chromo was ofwel rechtstreeks een plaatje van het bepaalde product (zie suchard chocolade), of was een chromo van een uitgeverij met achteraan een publicitaire vermeldingen. Door de mogelijkheid te scheppen deze prenten gratis te verwerven, wisten de producenten jarenlang het koopgedrag van miljoenen consumenten handig te sturen. Deze mooie chromo's, met op de ene zijde prachtige tafereeltjes en op de andere zijde een reclameboodschap, spraken zowel de kinderen als hun ouders aan. Deze laatsten konden dan ook niet lang weerstaan aan de groeiende verzameldrift van hun kinderen, zodat ze ongemerkt gedwongen werden het verbruik van het vleesextract op te voeren en daarvoor de basis legden voor een trouwe binding met het betrokken product. In de beginperiode bleef de reclameboodschap op deze prenten van groot belang. Op de voorzijde stond meestal de tekst "Véritable Extrait de Viande Liebig", naast de afbeelding van de typische pot in aardewerk waarin het vleesextract jarenlang werd verkocht. Later kreeg deze pot een minder prominente plaats in de rand van de chromo's, om vanaf 1931 in een van de onderste hoeken vervangen te worden door de handtekening van Justus von Liebig. Na de eerste wereldoorlog kon men de chromo's verwerven in reeksen van 6 of 12 prenten. Men bekwam een reeks in ruil voor een vastgestelde hoeveelheid coupons. Vanaf toen werden de reeksen verdeeld in de zogenaamde ruilcentra. De publicitaire chromo's werden uitgeven van omstreeks 1850 tot 1914. Nadien heeft men meer traditionele druktechnieken gebruikt om de prenten te drukken. Er komen echter nog chromo's voor tot 1935. Aanvankelijk werden de prenten door de winkeliers aan hun klanten aangeboden bij aankoop van wel bepaalde producten. De fabrikanten bestelden deze prenten bij een aantal lithografische drukkerijen, die er eventueel de naam van het product lieten op afdrukken. Deze prenten werden dan verspreid via de kleinhandelaars, die vaak op hun beurt op de keerzijde hun naam en adres aanbrachten door middel van een stempel. Op die manier verdeelden diverse fabrikanten en kleinhandelaars soms dezelfde prenten. Deze losse, geïllustreerde reclamekaarten, voorzien van het adres van de firma, werden na 1882 vervangen door prenten die samen een reeks vormden.
| |||||||||||||
| | ||||||||||||||
